Αγαπητοί Φίλοι,
Επιτρέψτε μου να αρχίσω με θέσεις πιο «πολιτικές», δηλαδή θέσεις Αρχών και μετά θα προσπαθήσω να γίνω και πιο τεχνοκρατικός! Εκ προιμίου δηλώνω ότι είμαι περήφανος που είμαι και γω Δικηγόρος. Διότι πιστεύω ότι είμαστε μία κοινωνική και επαγγελματική μερίδα που συγκεντρώνει τα πιο αξιόλογα στοιχεία της Κοινωνίας μας. Και δεν μιλάω μόνο επιστημονικά ή ακαδημαϊκά, αλλά και ηθικά και δεοντολογικά.

Και εξηγούμαι:
Ως κλασικό παράδειγμα αναφέρω πάντα την πρακτική του κλεισίματος των φακέλων στην αστική διαδικασία. Κάθε μέρα, στο κτίριο 7 , αλλά και στο 11, στο 5 και στα άλλα κτίρια χιλιάδες Δικηγόροι παίρνουν τις προτάσεις και τα σχετικά των αντιδίκων τους, βγάζουν φωτοτυπίες, προσθέτουν στους φακέλους τους τα δικά τους σχετικά και κλείνουν την προσθήκη, χωρίς καμία επίβλεψη και έλεγχο από τους Γραμματείς. Και όμως, αυτό το σύστημα δουλεύει!

Και δουλεύει γιατί επαφίεται αποκλειστικά στην ηθική και δεοντολογία όλων ημών. Ενδεικτικό είναι ότι όταν κάποτε έτυχε να είναι μαζί μου στο κτίριο 7 ένας πελάτης μου και είδε πως δουλεύει το σύστημα, έμεινε με το στόμα ανοικτό!!. Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι οι φάκελοι ήταν σε κοινή πρόσβαση και ο κάθε Δικηγόρος μπορούσε να πάρει ότι θέλει από μέσα χωρίς έλεγχο. Του φάνηκε, με λίγα λόγια, πολύ περίεργο που οι Δικηγόροι δεν «αφαιρούν» τα αποδεικτικά στοιχεία των «αντιδίκων». Φυσικά η άποψη αυτή του πελάτη μου ήταν σε πλήρη αρμονία με την γενικότερη ζούγκλα που επικρατεί στην κοινωνία.

Και όμως, το Δικηγορικό λειτούργημα στέκεται στο ύψος του. (Στο σημείο αυτό πρέπει να προσθέσω πως σίγουρα υπήρξαν και κάποια κρούσματα, που είναι πάντως μεμονωμένα, σε σχέση φυσικά με τον όλο όγκο των καθημερινών υποθέσεων). Και εδώ εισέρχομαι στην ουσία των πειθαρχικών Θεμάτων.

Θα πρέπει εμείς οι ίδιοι να περιφρουρούμε το επάγγελμά μας, το γόητρο και το κύρος του Δικηγορικού Λειτουργήματος. Δεν είναι δυνατόν να αφήνουμε κάποιες συμπεριφορές (λίγων ευτυχώς) περιπτώσεων να προσβάλουν και δυσφημούν συλλήβδην όλους μας. Ομολογώ ότι δεν έχω (ευτυχώς) καμία εμπειρία από πειθαρχικά Δικηγόρων. Όμως αφότου μου ανετέθη αυτός ο εξαιρετικά ενδιαφέρον τομέας ευθύνης του Συνδυασμού μας, άρχισα να το διερευνώ.

Από τις πληροφορίες που συνέλεξα, αντιλήφθηκα ότι στην πραγματικότητα η πειθαρχική διαδικασία έχει εκφυλιστεί. Δεν επιβάλλονται πειθαρχικές ποινές, ή εν πάση περιπτώσει επιβάλλονται ποινές-χάδια. Πληροφορήθηκα ότι καταγγέλοντες πολίτες καθημερινά αποχωρούν εκνευρισμένοι και διαμαρτυρόμενοι από τα Πειθαρχικά Συμβούλια, καθώς αισθάνονται ότι τους εμπαίζουν.

Πληροφορήθηκα ότι καταγγέλοντες έφυγαν από τον Σύλλογο απειλώντας ευθέως ακόμη και τα μέλη του Πειθαρχικού Συμβουλίου και τα γραφεία τους. Όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι αυτά τα πράγματα δεν μπορούμε πια να τα παίρνουμε αψήφιστα. Θα πρέπει λοιπόν τα πειθαρχικά να λειτουργήσουν. Πως θα γίνει αυτό;

Πρώτα θα πρέπει να αναζητηθεί η πηγή του προβλήματος. Η οποία βεβαίως είναι είτε κακώς εννοούμενες «δημόσιες σχέσεις» είτε «ευνοιοκρατία» ή απλά «εξυπηρετήσεις των ημετέρων». Με άλλα λόγια ο διωκόμενος συνάδελφος προσεγγίζει τα μέλη του Συμβουλίου που θα τον δικάσει και προσπαθεί να τους επηρεάσει. Μάλιστα πολλές φορές δεν χρειάζεται καν να το κάνει αυτό, καθώς είναι πολύ πιθανό να είναι ήδη γνωστοί ή φίλοι. Άρα θα πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος να αντιμετωπιστεί αυτό το φαινόμενο.

Μια ενδιαφέρουσα ιδέα είναι αυτή που είχαμε κάποια στιγμή συζητήσει ακροθιγώς με τον Θέμη, σύμφωνα με την οποία τα μέλη των Πειθαρχικών Συμβουλίων θα ορίζονται με κλήρωση από ένα ευρύτερο σώμα πριν την συνεδρίαση, έτσι ώστε να μην είναι τόσο εύκολη η προσέγγισή τους. Δυστυχώς όμως, θεωρώ ότι αυτό προσκρούει ευθέως στον Κώδικα Δικηγόρων, όπου η Διαδικασία των Συμβουλίων περιγράφεται με σαφήνεια και δεν αφήνει κατά την άποψή μου τέτοια περιθώρια. Μάλλον για να γίνει αυτό θα χρειαστεί τροποποίηση του Νόμου.

Έτσι και εφόσον θα απαιτηθεί να λειτουργήσουμε με το υφιστάμενο καθεστώς, το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι το δυσκολότερο!. Να καταφέρουμε να λειτουργήσουμε τα Πειθαρχικά Συμβούλια με τρόπο ακριβοδίκαιο, συνετό και αντικειμενικό. Εξυπακούεται πως αυτό μπορεί να γίνει μόνο σπάζοντας αυγά και με «πολιτικό» κόστος. Όμως άλλος τρόπος δεν υπάρχει, τουλάχιστον κατά την άποψή μου. Δεν χρειάζεται τίποτα παραπάνω από «πολιτική Βούληση» να εφαρμοστούν οι υφιστάμενες διατάξεις και φυσικά ευθυκρισία και εντιμότητα των μελών των Πειθαρχικών Συμβουλίων. Και σίγουρα στην πορεία θα βρούμε πρακτικούς τρόπους να κάνουμε αυτό το πράγμα να δουλέψει.

Κλείνοντας να πω ότι ο Δάσκαλός μου στη Δικηγορία, αείμνηστος Δημήτρης Τεντολούρης, χρησιμοποιούσε χαριτολογώντας την έκφραση «Το άτιμο γένος των πελατών». Και δεν είχε άδικο. Πολλές φορές οι πελάτες καταδιώκουν τους συνηγόρους τους με μεγαλύτερο μένος από αυτό που στρέφονται κατά των αντιδίκων τους. Κάποιες όμως φορές οι πελάτες έχουν δίκιο. Και τότε, πρέπει τα πειθαρχικά συμβούλια να κάνουν τη δουλειά τους.

Διότι τα πειθαρχικά Συμβούλια δεν υπάρχουν για να προστατεύουν τον Πολίτη.
Υπάρχουν για να προστατεύουν όλους εμάς.

Εξυπακούεται ότι τα Πειθαρχικά θέματα είναι ανεξάντλητα. Αυτή είναι μόνο μία αρχική θέση.
Περιμένω την κριτική, τις θέσεις και απόψεις σας!
Ευχαριστώ για τον χρόνο σας.

© 2017 ΕΡΓΑΤΙΚΟΙ | ALL RIGHTS RESERVED.